Μακεδονικός Κοζάνης: «Όταν σβήνουν τα φώτα στα γήπεδα, χάνεται ένα κομμάτι της ψυχής μας» - Τα αυτονόητα δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.
Όταν ένα σωματείο –και μάλιστα νεοσύστατο– αναγκάζεται να αποχωρήσει από τα πρωταθλήματα, αυτό δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους. Είναι ένα καμπανάκι για όλους. Τα τελευταία χρόνια οι απαιτήσεις αυξάνονται διαρκώς: οικονομικές, λειτουργικές, διαδικαστικές. Ένα βάρος που συχνά ξεπερνά τις αντοχές των ανθρώπων που κρατούν ζωντανές τις ομάδες. Και το αποτέλεσμα είναι γνωστό: αποχωρήσεις. Όχι μόνο στη δική μας Ένωση, αλλά πανελλαδικά.
Δεν πρέπει άραγε αυτό να προβληματίσει σοβαρά τα κέντρα αποφάσεων;
Το ποδόσφαιρο θέλουμε τελικά; Ένα ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο των λίγων ή ένα ποδόσφαιρο ανοιχτό, με τα παιδιά στο γήπεδο, με τις γειτονιές ζωντανές και τα Σαββατοκύριακα να μυρίζουν μπάλα;
Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο είναι ο πνεύμονας του αθλήματος. Και σήμερα αυτός ο πνεύμονας ασφυκτιά. Δεν χρειάζεται άλλες υποχρεώσεις, άλλα χαρτιά, άλλες ποινές. Χρειάζεται οξυγόνο. Χρειάζεται στήριξη.
Κάθε χρόνο προστίθενται νέες απαιτήσεις που σε κάνουν να σκέφτεσαι να αποχωρήσεις, να τα παρατήσεις, να αφοσιωθείς στην οικογένειά σου. Κι όμως, το μεράκι δεν σε αφήνει. Όσο κι αν σε ωθούν να απομακρυνθείς, η αγάπη για την ομάδα, για το χωριό, για τα παιδιά, σε κρατά εκεί.
Οι ομάδες δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν βοήθεια, κατανόηση, στήριξη. Όχι τιμωρία.
Και όταν δεν μπορείς να βοηθήσεις οικονομικά, τουλάχιστον μην τιμωρείς. Μην σπρώχνεις ανθρώπους και σωματεία στο περιθώριο.
Στήριξη στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο
Γιατί χωρίς ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, τα γήπεδα θα σιωπήσουν. Και τότε θα είναι αργά για όλους μας.
Η διοίκηση του Μακεδονικού Κοζάνης

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου